من خودم مریم

نوشته ای از سر ذوق افتتاح نت چشمامو بستم و غرق در گرمای تیر ،حلِ یه رویای قرمزِ فمینیستی شدم تا بتونم کی! باز دوباره ببرمش جلوی دوربین، تصویرش کنم و بگم:" بیا فری ،این تمام تلاشِ یه ادم زنده بود برای نفس دادن به یادت ،برای پررنگ کردن خاطراتت.بیا دختر، اینم همون رویای داغ تابستون برای چشمهای قشنگت...

شب سردیست و من افسرده راه دوریست و پایی خسته تیرگی هست و چراغی مرده میکنم،تنها ،از جاده عبور دور ماندند ز من آدمها سایه ای از سر دیوار گذشت غمی افزود مرا بر غمها فکر تاریکی و این ویرانی بیخبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر،سحر نزدیک است هر دم این بانک برآرم از دل وای این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان آویزم؟ مثل این است که شب غمناک است دیگران را هم،غمی هست به دل غم من لیک،غمی غمناک است.....