یانیس_ریتسوس

در اینجا
تمامِ روز را ظهر است،
در اینجا
از فلق تا شفق ظهر است

دریغا که ای کاش
کمتر تشنه بودیم
تا تشنگی ذهن مان را به یغما نمی بُرد

دریغا که ای کاش
درختی بود
بر کنار تپه ای، بر فراز صخره ای.
دریغا از مُشتی سایه
از رنجی کمتر
از عدالتی هیچ

ما دیگر شکل درخت را به خاطر نمی آوریم
شاید مانند بیرق بلندی از آب باشد
یا چیزی شبیه به یک "سپاسگزارم"
که در گذشته به کسی گفته باشی اش،
و یا به سان دست های معشوقه ات
که دستان تو را طلب می کند

روزِ پس از فردا
من و تو هزاران درخت خواهیم کاشت